NEYE VE KİME GÖRE ENGELLİ?

'Engelli' kelimesinden nefret ediyorum. Yürüyememek değil de, en acı gelen şey, bu kelimeye maruz kalmak. En başından beri kendimi hiç 'engelli' olarak görmedim. Ben görmedim diye hepimiz böyle görmüyoruz diye bir şey yok tabii, çünkü bazılarımız bu ve benzeri kelimelerin kendilerine söylenmesinden hiç rahatsızlık duymayabilir.

"Yürümediğimi kabul etmiyorum" demiyorum dikkat ederseniz, tam aksine dibine kadar vaziyetimin farkındayım ama kendimi bu kategoriye uygun bulmuyorum.

Çok ağır değil mi? İnsana kendini kötü hissettiren, yerden yere vuran...

Neden mi?

Çünkü çoğu normal sağlıklı, yürüyen insana nazaran ben çok daha gayretliyim yaşamın tadını almak konusunda. Kimseden bir eksiğim yok, artım çok. Bir gün bilmem yataktan geç kalkıp keyif yaptığımı, yan gelip yattığımı, hafta sonları da dahil. 

Eee neden 'engelli' oluyorum ben ve benim gibiler? Bence 'engelli' kim biliyor musunuz? Sağlığı son derece yerinde olup, bütün uzuvları tam, konuşup, görebilen, yediği çileğin tadını alabilen fakat bütün bunlara rağmen oturduğu yerden kalkmaya mecali olmayan, üretmeyen, her şeye hazır konan türden insanlar.

HERKES BANA HAYRAN, BEN SANA

Kaan Dalay… Kendisinin farkında. Şımarık ama tatlı.  Çocuk yaşlarda geçirdiği kaza sonucu omurulik felci olduğu için tekerlekli sandalyede.

Kendisiyle ilk arabalı vapurda göz göze geldik. "Aman Allah'ım nasıl bir yakışıklılık böyle" dedim içimden. Mavi gözleri, kıvırcık saçlarıyla adeta büyüledi beni.

17 yıldır Beşiktaş Kulübünde Tekerlekli Sandalye Basketbol Takımının kaptanı. Bunun yanı sıra milli takımında kaptanı. Türkiye'ye dört defa şampiyonluk kazandıran gözde bir oyuncu.

Dünyada böyle insanlardan sayılı vardır diye düşünüyorum. Verdiği mücadelenin muhteşem bir örneği. 'Engelli' demek utanç verici geliyor böyle bir insan için. Tekerlekli sandalyesiyle yapabildiklerini görseniz dudağınız uçuklar eminim ki. Bir keresinde maçlarını izlemeye gittiğimde hayretler içerisinde kalmıştım. Sandalyesiyle merdivenleri çıkıp inebildiğine bizzat şahit oldum. Bu daha bir tanesi. Daha neler var neler. Anlatmakla bitmez.

Resmen inanılmaz biri. Kimselerin yapamadığını yapabilen 'milli bir yetenek abidesi' o. Engelleri silip süpüren. Yürüyen, sağlıklı insanların dahi yapamadıklarını yapabilen cinsten. Onun gibi dünyada daha kaç tane var bilmiyorum ama az sayıda olduğu kesin.

Beşiktaş Engelliler Spor Kulübü Başkanı ve Türkiye Milli Paralimpik Derneği Yönetim Kurulu Üyesi Erdem Göksel. Çok tatlı bir adam, güler yüzlü, iyi bir dost...

Geçirdiği çocuk felci sonucu Tekerlekli sandalye mağdurlarından biri.

Liseyi bitirene kadar onlarca ameliyat geçirmiş. 21 yaşındayken boğazı yüzerek geçmiş.

Böyle insanların önlerinde eğilmek lazım.

SPOR YAPARIM, ZİNDE KALIRIM

Hayatı yaşanır kılmak için spor yapmak şart. Hem ruhen hem fiziken. İkisi bir arada iken hayatın 'tadına doyum olmaz' desem hiç te fazla kaçmaz.

Tamam, herkes için geçerli fakat hareketi kısıtlı bireyler için olmazsa olmaz bir unsur.

Aman Allah'ım! Hem yürüme engellisin hem de hiç hareketsiz bir yaşam sürüyorsun. Düşüncesi bile 'İmdat' dedirtecek kadar vahim.
Ne kadar korkunç olduğunu siz tahmin edebilirsiniz az buçuk ama ben var ya, tekerlekli sandalyede biri olarak, bizim gibi insanlar için sporun nasıl önemli olduğunu anlatamam.

Sağlığa katkısı tekerlekli sandalyede yaşamını sürdüren bireylerde haddinden fazla önemli. Hareketsiz bir yaşam sürdürmek intihar etmekten farksız.

Yatağa bağımlı, hiç hareket kabiliyeti olmayan insanlar içinde mutlaka pasif egzersizler şart, bir başkasının yardımıyla.

‘BAKIŞ AÇISINA GÖRE MANZARA DEĞİŞİR’

Yazar, bunun yanı sıra TMSF’nin basın yayın müdürü İbrahim Paşalı bu sözüyle olaylara ve yaşananlara bakış açımızın önemini vurguluyor. Ciddi görüntüsünün altında gayet muzip biri… Ben yazılarını bayıla bayıla okuyorum. Aramızda kalsın, kendisine 'Paşam' demeyi seviyorum.

İKİ SENE EVVELDİ

Yazlıkta akşam vakti ben plaja yakın bir yerdeydim. Tanıdığım yaşlı bir karı koca yanıma geldi.

Çok sıkıldığımı bildiklerini, kurtulacağımı, az kaldığını, yürüyeceğimi, herkesin farklı bir yerlere gidip geldiğini ama benim hep aynı yerde olduğumu ve bundan ötürü duydukları rahatsızlığı dile getirdiler.

Üzüldüm ama kendime değil, insanların beni dışarıdan bu şekilde yorumlamasına. Oysa ben hayatımdan gayet memnunum.

Paşam'ın dediğine geldik şimdi: "Bakış açısına göre manzara değişir"

AYNI GÖZ HİZZASI

Yıllar önceydi. Evde ana haber programı açıktı. Yurtdışında trafik kazası sonucu tekerlekli sandalyeye mahküm olan bir genç kızın on küsür sene sonra iyileşip ayağa kalktığını gösteriyordu.
Hiç unutmuyorum;
Muhabir kıza ayağa kalktığında kendisini nasıl hissettiğini sordu. Verdiği cevap çok etkileyiciydi. Karşısındaki kişiyle aynı göz hizasında olmanın harika bir his olduğunu söyledi.

KONUŞURKEN ÇÖMELİN LÜTFEN

Benimle ayakta konuşmanızdan aşırı derecede rahatsız oluyorum. Oturacak bir yer bulamıyorsanız en azından yere çömelerek konuşun. Hiçbirini yapamıyorsanız Allah rızası için konuşmayın benimle.

Karşıma geçip boy gösterisi yapmak istiyor değilsiniz herhalde?

CANDAN ERÇETİN

Yıllar önce oynadığı bir müzikalde kendisiyle tanışma fırsatı buldum. Yanıma geldiği gibi dizlerinin üstüne çömelerek konuştu benimle.

Herkes bu özeni gösterebilse, harika olmaz mı sizce?