SinePrensesi

Merhaba, Bugün nereden aklıma estiyse Ayşe Arman'ın yazı arşivine bakıyordum ve senin ropörtajını okudum ... Bloguna ulaştım yazıların şiirlerin süper ancak senden ricam lütfen karamsar olma ne kdar güzel dersler vermişsin bizlere okudum bunun başında sen değilmisin diyen herşeyi kuran yapan biziz diyeee heeey hemen toparla kendini!!! bu arada yazında öz kızkardeşim bile beni bıraktı demişsin eminim bırakmamıştır sadece kendi içinde yaşadığı üzüntüleri pişmanlıkları bilemeyiz değil mi? ama hayata bak kardeşin seninle eskisi gibi olmaz da sen yazı yazarsın blogun olur biz seni izleyenler okurların sana destek oluruz ... tuğba diye bir arkından bahsetmişsin onunla takılırken çok eğlendiğinden eminim ama düşün ki şu an ki gibi olgun süper bir insan olamazdın değil mi ? onların yaşadığı en azından şöyle söyliyim herşeyin hep aynı olacağını düşünenler çok yanılırlar hayat 1snde bile değişebilir bunu en iyi sen biliyorsun sakın moralini bozma !!! ne zmn moralin bozulursa da bloguna yaz b...

Yirmi bir yaşındaydım. Trafik kazası geçirdim. Benim için yaşamak bir mucizeyken, mucizelere inanmayan doktorları hayrete düşürdüm ve hayatta kaldım. Beyin tramvası geçirdiğim için şuurum 3 ay sonra gelse de, düşünme ve konuşma kabiliyetim uzun zaman aldı. Sol kolum felçti. Belim kırıldığı(Omurulik felci) için de yürüme engelli oldum. Bacaklarım kırıldı. BANA YALAN SÖYLEDİLER. Aylar sonra kendime geldiğimde bana söylenenleri yaptım. Her yerim çok acıyordu. 'Acı varsa hayat var' Zordu ama dayandım. 'Sabret' Sabrettim. Bana ne kadar sabretmem gerektiğini söylemediler. 'Çok iste, çok istersen olur' Ölesiye istedim. 'İnanmak her şeydir. İnanırsan olur' Öyle bir inandım ki anlatamam yani. Dillere destan bir inanç sergiledim. 'Ya olmazsa' diyen her kim olduysa da bana küfür etmekten beter bir şey yapıyormuş gibi çıldırdım ve kendimi savundum hep. ‘Ben yürüyeceğim’ dedim de dedim. Çığlık çığl...