SinePrensesi

Zamanı geldiğinde vazgeçmek gerek; ortalığı kirletmeden, dağıtmadan... Bazen gerektiğinde ve bazen de gerekmediğinde vazgeçişlerimiz vardır bizim ama bir şeylerden öyle haybeye vazgeçmek hiç de hoş olmayabiliyor değil mi? Verdiğimiz kararın doğruluğu, yanlışlığı kendimize kalmış olduğundan sonuçlarına da kendimiz katlanıyoruz. Her ne kadar özgürlüğün ilk ve son adımı olsa da, öyle 'ben özgürüm de istersem vazgeçerim' gibi değil de, az biraz daha sakin, düşünerek alınmış bir karar verirsek süper olur çünkü öyle 'hurra' diye alacağımız bir karar değil bu. Hayat mayat meselesi olabilir bazı vazgeçişlerimiz. Önceleri bir dergide yazıyorken istediğim olmadı diye, milletin de gazıyla aniden yazmaktan vazgeçmiştim. Sabrıma yenik düşmüştüm. Sonrasında aklım başıma gelse de iş işten geçmişti. Beni tekrar kabul etmediler. Çok komik ya... Bende sanıyorum ki 'beni tek bir lafımla geri alırlar ya da başka alternatifleri değerlendiririm) Her zaman sandığımız gibi ...

Sil baştan başlayalım.Yine yeni yeniden... Olmuyorsa oldurmaya çalışmayalım. Olduğu yerde bırakalım. Zorlamayalım. Zorlamaya gerek varsa orada muhakkak bir sıkıntı vardır da ondan diyorum. Ben kendimden biliyorum. Aşırı zorlarım bazen, çözüme kavuşmak, sonuca ulaşmak için. Boş vermeliyiz, Sineye çekmeyi bilmeliyiz. Kafamızı dolup taşma noktasına getiren her şeyi boş olarak geri iade etsek mi diyorum? Nasıl rahatlarız var ya. Sakinlik, huzur ardı sıra gelir işte o zaman. 1997'den beri Budizm eğitmeni olan Tara Springett'e göre birçoğumuz içimizdeki  boşluk duygusunu gerekli gereksiz şeylerle doldurmaya çalışıyoruz. Bu işlevi panikle yapmamız dolayısıyla ölçüp tartmaya zaman tanımıyoruz kendimize. Aşksa aşk olsun, yiyecek,  içecek, her şey olsun ama o boşluk bir şekilde dolsun değil mi? Cidden bi kendimize soralım mı? Yani bence çok doğru bir tespit bu. Bayıldım. Bende içimdeki boşluğu doldurmanın bin bir yolunu aramadım değil, bir sürü yanlış seçimle...