HAYAT ŞİMDİ

Kış bitti. Soğuk günler geride kaldı.

Şimdiyi düşünüyorum.

Hava mükemmel. Bahar mı geldi ne? Odamda camın kenarındayım. Erik ağaçları çiçek açtı. Kıtır kıtır can erik mevsimi geldi de çattı.

Şu an çok mutluyum, evet.

Şimdi, şimdiyi yaşıyorum.

Ne geçmişi düşünüyorum ne de geleceği dert ediyorum.

HER AN MUCİZEVİ BİR AN

 ‘Mutlu olmak için beklemeyin’ derim.

Bulunduğunuz an, mutluluğun tek sebebi. Şimdi mutlu olun. Mutluluğu geleceğe taşımak, anı yaşamaya engel olur çünkü.

Mutluluğun daimi olması için şimdiye teslim olmak gerekir.

Kendinizi rahat bırakın. Nefes alışverişlerinizin keyfini çıkarın.

Anı yaşayan insan mutlu olur. Tasalanması gereken ne bir geçmişi ne de geleceği vardır. Tam aksine buradadır, şimdiyi yaşıyordur.

Düne dair ne varsa dün de kalmıştır.

Ee… Dün dün de kaldıysa, yarının garantisi yoksa bugünü, şu anı yaşamak olmalı değil mi amaç?

Geçmişi ya da geleceği hiç düşünmeyelim demiyorum ama geçmişte kalan, geçmişinden bir türlü kurtulamayan insanlar var.

Şimdiki an ile geçmişini durmaksızın kıyasa sokan, geçmişinden yakasını paçasını kurtaramayan insanlar çoğunlukta.

Hele bir de durmaksızın geleceğini planlayanlar yok mu, illet oluyorum öylelerine.

Şimdinin güzelliğini hissederek, doyasıya yaşamak, anın keyfini çıkarmak varken geçmişten ve gelecekten uzaklaşmak  en iyisi değil mi sizce?

ANI YAŞAMAK VAR ANI YAŞAMAK VAR!

Bu iki kavramı birbirinden ayırmak gerekiyor.

Fizyolojik ve psikolojik an.

Fizyolojik olarak şu an buradayız belki ama psikolojik olarak çok eskilerde ya da uzaklarda olabiliriz. Hem fizyolojik hem de psikolojik olarak burada olduğumuzda  şimdiyi yaşıyoruz demektir.

AKLINIZ BURADA BENİMLE OLSUN.

Geçmişte yaşadıklarımızdan kazanımlarımız geleceğimiz için kullanacağımız düşünce birikimleridir. Geçmişten ders alarak ve geleceği planlayarak, anı gerçekten yaşayanlar için hayat daha bir eğlenceli olur.
‘Kötü diye bir şey yok’ diyorlar.

‘Nasıl olmaz’ diyorum?

Her şey olması gerektiği gibidir. Nasıl bir hastalık, ölüm ya da berbat bir kaza haberiyle mutlu olmak mümkün değilse o anı kabul edip olduğu gibi olmasına izin vermek mümkün.

Bütün olayların içinde öğrenilmesi gereken saklı bir ders var.

'BAŞA GELEN ÇEKİLİR' değil!
O an başa gelen talihsiz bir olay karşısında direnç göstermenin bir manası yok.

KAÇMA, KABUL ET ve sonuna kadar yaşa.

Direnç gösterdiğimiz zaman, o anı kabul etmemiş oluruz.

Farkında olmadan kendimizi daha büyük bir çıkmaza sokarız, ta ki zaman geçtikçe direnç sarfetmenin hiç bir anlam yüklemediğini fark edene kadar.

Şimdiye direnç göstermek, insanın kendisine zarar vermesine olanak sağlamaktan başka bir şey değil.

Hiç unutmuyorum, geçirdiğim trafik kazasından tahminen bir sene sonra falan, annem demişti ki:

'Yürümediğini kabul et Sinem. Yürüyormuş gibi davranmak sana zarar verir, yapamayacağın şeyleri gördükçe daha çok üzülüp, çıldırırsın. Bu durumunu kabul ettikten sonra tekrar yürümek için elinden geleni yap.'

(Tabii annemin bu söylediklerini çok sonra kavrayabilsemde tekrar yürümek için tüm direncimle çalışmaya başlamıştım bile)

Gerçekten böyle konuştuğuma bakmayın. Başlarda çok zorlanmıştım. Neyi, nasıl düşüneceğimi hiç bilmiyordum. Haybeye yaşıyordum işte.

ŞİMDİYİ BAĞIŞLAMAK geçmişi bağışlamaktan bin kat daha önemli.

Düşünceler sayesinde; olumlu, olumsuz olayları üzerimize çekeriz ya hani. İşte olumsuz bir olay yaşandığında susup, içimizde saklarsak  günün birinde önümüze tekrar kötü bir olay çıkmasına sebep yaratmış oluruz.

Gerekirse hıçkıra hıçkıra ağlayacağız, içimize atmayacağız. Sonucunda da şimdiyi bağışlamış olacağız.

İyi- kötü olayların hepsini olduğu gibi kabul ettiğimiz sürece, o an affederiz.. Gelecekte bir pürüz oluşturmaz bunun yanında zaman zaman aklımıza takılan bir sorun olmasından da kurtuluruz.

Şimdiyi bağışladığımızda, geçmişte bağışlanması gereken, bilinçaltında yatan birikimler olmaz.

Kin, nefret şimdiyi bağışlamamaktan kaynaklandığı gibi geleceğe de taşınır. Oysa hemen şimdi canımızın sıkıldığı her durumda  o anı değiştirme çabasına girmeden olduğu gibi kabul edebilirsek  gelecekte önümüze çıkan bir problem oluşmasına engel oluruz.

HUZUR, MUTLULUK VE MUTSUZLUĞUN ÖTESİNDE YER ALIR.

Mutluluk ve mutsuzluk olumlu ya da olumsuz koşullara dayanır. Huzur için aynısı geçerli değil.

Direnmeyi bırakıp kabullenmek için bayağı acı, ıstırap çekmek gerekir. Acı gerçekleri kabul ettiğimizde, kabul edip bağışladığımız zaman iç huzurumuz kendiliğinden gelir.

Istırap, iç huzura dönüşür.

Şimdi, hemen kabul ettiğimiz her şey, o an huzur verir.

Geçmişin hiçbir gerçek payı yok. YAŞANDI BİTTİ.

Bu durum şimdiki anın mucizesi.

Şimdinin gücünü yaşamak için kendimizi şimdiye bırakmalıyız.