Vazgeçmek Geçmek

Zamanı geldiğinde vazgeçmek gerek; ortalığı kirletmeden, dağıtmadan...

Bazen gerektiğinde ve bazen de gerekmediğinde vazgeçişlerimiz vardır bizim ama bir şeylerden öyle haybeye vazgeçmek hiç de hoş olmayabiliyor değil mi? Verdiğimiz kararın doğruluğu, yanlışlığı kendimize kalmış olduğundan sonuçlarına da kendimiz katlanıyoruz.

Her ne kadar özgürlüğün ilk ve son adımı olsa da, öyle 'ben özgürüm de istersem vazgeçerim' gibi değil de, az biraz daha sakin, düşünerek alınmış bir karar verirsek süper olur çünkü öyle 'hurra' diye alacağımız bir karar değil bu. Hayat mayat meselesi olabilir bazı vazgeçişlerimiz.

Önceleri bir dergide yazıyorken istediğim olmadı diye, milletin de gazıyla aniden yazmaktan vazgeçmiştim.

Sabrıma yenik düşmüştüm. Sonrasında aklım başıma gelse de iş işten geçmişti. Beni tekrar kabul etmediler.

Çok komik ya... Bende sanıyorum ki 'beni tek bir lafımla geri alırlar ya da başka alternatifleri değerlendiririm) Her zaman sandığımız gibi olmayabiliyor tabii.

Bazı zamanlar, sabretmemizi gerektiren olaylar yaşayabiliyoruz benim gibi. İstediğimiz olmuyor olsa da olmayacak gerçeğini örtbas etmemeliyiz.  Demek ki, bazen vazgeçmeden önce yeteri kadar sabretmemizin bize neler getireceğini ya da bizden neler götüreceğini az çok kestirebilmemiz lazım. Ani ve keskin aldığımız kararlarımızın bize geri dönüşü sert olabiliyor. Bir başka deyişle 'cahil cesareti' gibi bir davranış sergilediğimiz zaman gümleyebiliriz.

İnsanlardan vazgeçmek de ayrı bir mesele. Mesela benim için büyük bir kazanç çünkü

elimi ayağımı çekip kurtuluyorum. Hepimiz için aynısı geçerli. Bizi üzen, kıran, kendimizi yanında kötü hissettiğimiz, ikiyüzlü, yalan söyleyen birinden vazgeçmek gibisi yoktur herhalde. Böyle durumlarda yeniden doğmuş gibi hissederiz. İnanın bana, kaybettiğimiz de bir bakıma kazanmış oluruz.

Sakin kafayla, şöyle enine boyuna düşünürsek, ohh ne ala. Bize zarar veriyor mu verdiğimiz mücadele, devam etmeli miyiz, edersek kendimize olan saygınlığımızı yitirir miyiz ya da tam tersi? Kaybedeceklerimiz ve kazanacaklarımız neler? Falan filan.

Bize, eğer vazgeçersek kaybedeceğimiz öğretildi, en başından. Kaybetmekten de korkumuzdan vazgeçmeye cesaret edemedik. Vazgeçmemek için mutsuzluğumuzun üstüne üstüne gittik 'vazgeçersek yeniliriz' diye. Kendi gururumuzu ayaklar altına aldık kimi zaman, vazgeçmemek için. Kalbimizin sesine kulak vermemek için direndik. Hatırlayalım geçmişimizi.

'Asla ümidini kaybetme. Belki de elindeki son anahtar kilidi açacaktır' diyen (Mevlana)'nın dediği gibi yaptık ve direndik de direndik. Acı çekmek pahasına bile olsa vazgeçemedik.

Kaybetmekten ziyade kazanacağımız kesinken bile cesaret edemediğimiz anlar yok muydu? Hepimizin göz göre göre mutsuzluğu seçtiği anlar.

'Asla vazgeçme. Çünkü kaybettiğinde değil vazgeçtiğinde yenilirsin!'

(Che Guevara)'nın bu sözü kamçıladı bizi, yenilmemek için. Yerine göre doğruluk payı olan ve olmayan bu özlü sözler bizim hayat çizgimize yön vermemeli çünkü vazgeçmek değil bazen vazgeçmemek kaybetmek anlamına da gelebiliyor. Kimi zaman cesur yürekli olmadığımızdan kaynaklı kazanacağımız varken bile kaybetmeyi göze alıyoruz.

Vazgeçmek kötü bir şey değil, çoğu zaman yeni bir hayatın başlangıcı oluyor bizim için.

Takılıp kalmamız bize zarar veriyor, vakit kaybettiriyor. Hayatımıza girecek olan diğer fırsatların önünü açmamız için bazen vazgeçmeliyiz. Böyle zamanlar vazgeçmediğimiz takdirde hep yerimizde sayıyoruz. Tekrar tekrar benzer sahneleri yaşayıp duruyoruz.

(Bilge Karasu)'nun dediği gibi:

Kaçmak gerekli. Kaçmak, uzaklaşmak, hayatı yeniden başlatmak için gerekli koşulları bulacağı bir gücü bekleyerek, umarak, kaçmak, uzaklaşmak...

Bazı zamanlar vazgeçmemizin kaçmaktan ibaret olmadığını, boşa zaman harcamamamız gerektiğini hepimizin biliyor olduğunu varsayarsak cesur yürekli olmamızın da kaçınılmaz bir gerçek olduğunu es geçemeyiz.

Vazgeçmeli miyiz? vazgeçmemeli miyiz? İşte asıl mesele bu. Bence kararımız, vazgeçmek olduktan sonra sadece biraz cesaret etmemiz kalıyor. Yeni bir hayatın başlangıcı için son adımı atmış oluyoruz.