ANORMAL OLMAK GİBİSİ VAR MI?
Ben kendimim, kendim gibiyim.
Bu yüzden normal değilim.
Normal olmak isteyen kim?
Hııh...
Başkalarının olmasını istediği insan olunduğunda normal olunuyorsa yok kalsın ben istemem.
Ben böyle iyiyim.
Anormalliklerin normal karşılandığı bir dönemde yaşıyoruz.
Hayat yaptı bizi böyle.
Bence en iyisini yaptı.
Normal olupta napcaz ki?
Hayata ayak uydurmak daha mutlu, daha huzurlu olmaya sebep yaratıyorsa anormal olmak gibisi var mı?
Ben ne anormaller gördüm kendini normal sanan.
Dikkat ettim de normal insan olarak adlandırılan insanların çoğunun enerjisi düşük, cansız, mıyır mıyır...
'Gitsem mi gitmesem mi? Yok gitmiim evde kalsam daha iyi olur' diyen ya da hiç kendi fikrini gerektiğinde bağıra çağıra savunamayan, savunmaktan kaçan, içine kapanık yaşayan insan modeli.
Kendi fikrini kabul ettirme çabasına girmiyor çünkü kendisinin yerine düşünen insanlarla dolu bir çevrede yaşıyor.
Iyy hayat ne sıkıcı olur bir düşünsenize.
Bu normallik mi?
Bence bu acayip derecede berbat bir anormallik.
Ee bu da anormallikse nerde kaldı normallik?
Bazılarına göre sessiz ve olaylar karşısında tepkisiz kalan insan aşırı derecede anormal (bana göre de) bazılarına göre de çok ses çıkaran, yerinde hiç duramayan (aynı ben) anormal. Kimisine göre bu bir kişilik özelliği kimisine göre de yaşanılanlara göre verdiği tepkiler çok normal.
Hayatta kimi zaman asabi olmak kaçınılmaz.
Gel gör ki kişi zaman zaman etkilere verdiği sert tepkilerden ötürü bile asabi olarak değerlendiriliyor.( hele ben)
Bazen de dış görünüşü itibariyle asabiyet harikası ama biraz yakından tanıdıkça yumuşacık bir kalbinin olduğu ortaya çıkıyor.
Bunlardan da çok var.
Ne yani bu çok mu normal?
AŞK EN GÜZEL ANORMALLİK.
Aşk, normalliğin dışında bir duygudur.
Aşk insanı anormal yapar çünkü mantık kabul etmez. Mantık olursa aşk, aşk değildir zaten. Kimse kendini boş yere kandırmasın.
Ya anormalliğin keyfini çıkarsın ya da hiç aşık olmasın. Evinde kös kös otursun.
Aşk, en güzel anormalliktir.
HERKES KENDİ KADERİNİ YAŞAR.
Hayat bir oyunsa, ortada bir kural yoksa ve herkesin doğrusu kendine göre doğruysa neden söylenenlere kulak asılır?
Herkes başkalarının düşündüğünü mü düşünmeli, beklediğini mi yapmalı?
Ee o zaman insan kendisi olmaktan çıkmaz mı?
Normal insan olmanın standartı bu mu?
Başkalarının belirlediği kaderi yaşamak mı?
Bırakın da herkes kendi kaderini nasıl istiyorsa öyle yaşasın!
ANORMAL OLMAK GÜZEL BİR KAÇIŞ YOLU
Neyin normal neyin anormal olduğunu tespit etmek zor. Ayrıca neyin normal olduğuna karar veren insanın normal olması gerekir.
Kim var ki öyle?
Kendini normal insan olarak tanımlayan insanların sayısında da büyük ölçüde azalma var.
Alt komşuya sorsan ya da yan komşuya, ben normalim diyebilir mi?
Yolda yürüyen herhangi bir adamında normal olduğunu sanmam.
Bakkalından çakkalından, her tarafı gez dolaş bir normal insan bulamazsın.
Çok akıllıca çünkü insanlar kendilerine çok güzel bir kaçış yolu buldular.
Çoğunluğa ters düşen bir davranış içersine girmek o kişinin normal olmadığını gösteriyor. Bu sefer insan ne yapmak isterse istesin gönül rahatlığıyla yapabilir hale geliyor çünkü çevresi onun bu yaptıklarını anormal olduğunu düşündüğü için normal karşılıyor.
'Bırak yaa... O yapar ya da O söyler. O normal değil ki zaten' gibilerinden.
İNSANLAR BİRBİRLERİNİ ÇOK KOLAY YARGILIYOR.
Dış görünüşten bile yargısız infaz yapılıyor.
Kişi kendi giyim tarzından ötürü bile olsa anormal insan olarak adlandırılıyor.
Biraz kendine özen gösterdiği zaman süslü oluyor.
Hayat şartlarını bir kenara koyup saçına başına, giyimine dikkat ediyorsan da anormalsin, etmiyorsan da.
Rengarenk giyinmekte anormallik, karalara bürünmek te...
Hele de dişinde küçük bir taş varsa (benim gibi) ultra anormalsin demektir.
GÜNÜN BİRİNDE İKİZ KARDEŞİM DEDİ Kİ:
“Senin bu kadar gülüyor olman aslında hiç normal değil çünkü mutsuz insanlar etrafına mutlu görünmek için mutluluk maskesi takarlar”
Düşündüm de. ya ne harika birşey bu böyle?
Bir düşünsenize mutlu görünmek için “mutluluk maskesi” takmak.
“Vay be ben neymişim?”
Kendime olan hayranlığım bir kere daha su yüzüne çıktı.
Mutluysam çok konuşuyorum, gülmekten yıkılıyorum.
Vara-yoka gülen bir tipte değilim yani.
Genelde kendime gülerim, kendimi komik bulurum.
Çoğu zaman bu durum normal karşılanmıyor.
Beklenilenin karşıtı davranış sergilediğim için...
Mutluysan da anormalsin, mutsuzsan da.
Benim anladığım bu.
Bu yüzden normal değilim.
Normal olmak isteyen kim?
Hııh...
Başkalarının olmasını istediği insan olunduğunda normal olunuyorsa yok kalsın ben istemem.
Ben böyle iyiyim.
Anormalliklerin normal karşılandığı bir dönemde yaşıyoruz.
Hayat yaptı bizi böyle.
Bence en iyisini yaptı.
Normal olupta napcaz ki?
Hayata ayak uydurmak daha mutlu, daha huzurlu olmaya sebep yaratıyorsa anormal olmak gibisi var mı?
Ben ne anormaller gördüm kendini normal sanan.
Dikkat ettim de normal insan olarak adlandırılan insanların çoğunun enerjisi düşük, cansız, mıyır mıyır...
'Gitsem mi gitmesem mi? Yok gitmiim evde kalsam daha iyi olur' diyen ya da hiç kendi fikrini gerektiğinde bağıra çağıra savunamayan, savunmaktan kaçan, içine kapanık yaşayan insan modeli.
Kendi fikrini kabul ettirme çabasına girmiyor çünkü kendisinin yerine düşünen insanlarla dolu bir çevrede yaşıyor.
Iyy hayat ne sıkıcı olur bir düşünsenize.
Bu normallik mi?
Bence bu acayip derecede berbat bir anormallik.
Ee bu da anormallikse nerde kaldı normallik?
Bazılarına göre sessiz ve olaylar karşısında tepkisiz kalan insan aşırı derecede anormal (bana göre de) bazılarına göre de çok ses çıkaran, yerinde hiç duramayan (aynı ben) anormal. Kimisine göre bu bir kişilik özelliği kimisine göre de yaşanılanlara göre verdiği tepkiler çok normal.
Hayatta kimi zaman asabi olmak kaçınılmaz.
Gel gör ki kişi zaman zaman etkilere verdiği sert tepkilerden ötürü bile asabi olarak değerlendiriliyor.( hele ben)
Bazen de dış görünüşü itibariyle asabiyet harikası ama biraz yakından tanıdıkça yumuşacık bir kalbinin olduğu ortaya çıkıyor.
Bunlardan da çok var.
Ne yani bu çok mu normal?
AŞK EN GÜZEL ANORMALLİK.
Aşk, normalliğin dışında bir duygudur.
Aşk insanı anormal yapar çünkü mantık kabul etmez. Mantık olursa aşk, aşk değildir zaten. Kimse kendini boş yere kandırmasın.
Ya anormalliğin keyfini çıkarsın ya da hiç aşık olmasın. Evinde kös kös otursun.
Aşk, en güzel anormalliktir.
HERKES KENDİ KADERİNİ YAŞAR.
Hayat bir oyunsa, ortada bir kural yoksa ve herkesin doğrusu kendine göre doğruysa neden söylenenlere kulak asılır?
Herkes başkalarının düşündüğünü mü düşünmeli, beklediğini mi yapmalı?
Ee o zaman insan kendisi olmaktan çıkmaz mı?
Normal insan olmanın standartı bu mu?
Başkalarının belirlediği kaderi yaşamak mı?
Bırakın da herkes kendi kaderini nasıl istiyorsa öyle yaşasın!
ANORMAL OLMAK GÜZEL BİR KAÇIŞ YOLU
Neyin normal neyin anormal olduğunu tespit etmek zor. Ayrıca neyin normal olduğuna karar veren insanın normal olması gerekir.
Kim var ki öyle?
Kendini normal insan olarak tanımlayan insanların sayısında da büyük ölçüde azalma var.
Alt komşuya sorsan ya da yan komşuya, ben normalim diyebilir mi?
Yolda yürüyen herhangi bir adamında normal olduğunu sanmam.
Bakkalından çakkalından, her tarafı gez dolaş bir normal insan bulamazsın.
Çok akıllıca çünkü insanlar kendilerine çok güzel bir kaçış yolu buldular.
Çoğunluğa ters düşen bir davranış içersine girmek o kişinin normal olmadığını gösteriyor. Bu sefer insan ne yapmak isterse istesin gönül rahatlığıyla yapabilir hale geliyor çünkü çevresi onun bu yaptıklarını anormal olduğunu düşündüğü için normal karşılıyor.
'Bırak yaa... O yapar ya da O söyler. O normal değil ki zaten' gibilerinden.
İNSANLAR BİRBİRLERİNİ ÇOK KOLAY YARGILIYOR.
Dış görünüşten bile yargısız infaz yapılıyor.
Kişi kendi giyim tarzından ötürü bile olsa anormal insan olarak adlandırılıyor.
Biraz kendine özen gösterdiği zaman süslü oluyor.
Hayat şartlarını bir kenara koyup saçına başına, giyimine dikkat ediyorsan da anormalsin, etmiyorsan da.
Rengarenk giyinmekte anormallik, karalara bürünmek te...
Hele de dişinde küçük bir taş varsa (benim gibi) ultra anormalsin demektir.
GÜNÜN BİRİNDE İKİZ KARDEŞİM DEDİ Kİ:
“Senin bu kadar gülüyor olman aslında hiç normal değil çünkü mutsuz insanlar etrafına mutlu görünmek için mutluluk maskesi takarlar”
Düşündüm de. ya ne harika birşey bu böyle?
Bir düşünsenize mutlu görünmek için “mutluluk maskesi” takmak.
“Vay be ben neymişim?”
Kendime olan hayranlığım bir kere daha su yüzüne çıktı.
Mutluysam çok konuşuyorum, gülmekten yıkılıyorum.
Vara-yoka gülen bir tipte değilim yani.
Genelde kendime gülerim, kendimi komik bulurum.
Çoğu zaman bu durum normal karşılanmıyor.
Beklenilenin karşıtı davranış sergilediğim için...
Mutluysan da anormalsin, mutsuzsan da.
Benim anladığım bu.
Yorumlar
Yorum Gönder