BENDE DEĞİŞTİM BEN DE

Yirmi bir yaşındaydım.

Trafik kazası geçirdim.

Benim için yaşamak bir mucizeyken, mucizelere inanmayan doktorları hayrete düşürdüm ve hayatta kaldım.

Beyin tramvası geçirdiğim için şuurum 3 ay sonra gelse de, düşünme ve konuşma kabiliyetim uzun zaman aldı.

Sol kolum felçti.

Belim kırıldığı(Omurulik felci) için de yürüme engelli oldum.

Bacaklarım kırıldı.

BANA YALAN SÖYLEDİLER.

Aylar sonra kendime geldiğimde bana söylenenleri yaptım.

Her yerim çok acıyordu.

'Acı varsa hayat var'

Zordu ama dayandım.

'Sabret'

Sabrettim.

Bana ne kadar sabretmem gerektiğini söylemediler.

'Çok iste, çok istersen olur'

Ölesiye istedim.

'İnanmak her şeydir. İnanırsan olur'

Öyle bir inandım ki anlatamam yani. Dillere destan bir inanç sergiledim.

'Ya olmazsa' diyen her kim olduysa da bana küfür etmekten beter bir şey yapıyormuş gibi çıldırdım ve kendimi savundum hep.

‘Ben yürüyeceğim’ dedim de dedim.

Çığlık çığlığa…

'Moralini yüksek tut. Daha çabuk iyileşirsin'

Ben zaten yerinde hiç duramayan deli kız ne yaptım?

Kendimi hep mutlu ettim, kendimle eğlendim.

Oyun gibi ama gerçek.

En mutsuz olduğum anlar bile acayip kısa sürdü.

'Azmet'

Azmetmek en önemlisiydi belki de.

Bir kişi de çıkıp ben senden daha azimliyim diyemeyecek kadar azimliydim ben.

Yıllar geçmişti. Günün birinde ikiz kardeşim dedi ki:

‘Her sene “bu sene yürüyeceğim” diyerek kendine hayal kırıklığı yaşatıyorsun, daha fazla hayal kırıklığı yaşamamak için “yürüyeceğim” demeyi bırak ve sadece sağlığın için spor yap. Yürürsen de yürürsün.'

Nasıl üzüldüm var ya anlatamam size.

‘Nasıl benim için böyle düşünür, nasıl?’ dedim kendi kendime.

İçim içimi yedim bitirdim. Beni hiç tanımamış olduğunu düşündüm o zamanlar.

DOKTORLAR

Emarlarıma en iyi beyin cerrahları yorum getirdi hep.

'Sinirlerinde kesi yok(Inkomplet)’

'Büyük bir hasar görünmüyor'

'Sinirlerde ileti var'

'Her şey sana bağlı'

Her cerrahının söylediği gibi, en son gittiğimiz beyin ve sinir cerrahı:

'Çalış çalış çalış...' dedi.

‘Heh... Şimdi oldu. Hem de ne güzel oldu’ dedim içimden.

‘Ee ben zaten hiç durmaksızın çalışıyorum(fizik tedavi), tek amacım yürümek'

'Aferin kızım devam et, bırakma sakın'

'Daha da çalış' demez mi?

Aklım durdu.

Ya ne büyük bir sorumluluk yüklüyorlar bana!

Bende insanım.

Bunlar nasıl doktor anlamadım ben bu işi?

EN BAŞINDAN BERİ HER ŞEY BEN

Kaza geçiren de ben, onun da suçlusu ben, bunun da suçlusu benmiş gibi oldum resmen.

Kendimi affettirmek istediğim kişi de bendim gerçeği.

Kimseye ağzımı açıp tek kelime söyleyemezdim.

HANİ NEREDE BUNUN ZORLUĞU?

Doktor olmak ne kadar kolaymış da benim haberim yokmuş.

Beni yürütmek için hiç çaba sarfetmiyorlar.

Her şeyi bana bağlıyorlar.

Bütün dünyanın cerrahları bir olsa ne işe yarar?

Henüz omurilik için bir çare bile bulamadılar.

BENDE DEĞİŞTİM BEN DE

Değiştim ama kaç sene sonra?

Göz açıp kapayıncaya kadar geçen seneler.

Artık yürümek için delirmiyorum.

Her şeyi oluruna bıraktım.

Kendime bir çok konuda izin veriyorum.

Tek düşüncem, tek amacım yürümek yürümek yürümekti.

Artık ben de herkes gibi yaşamak istiyorum.

Yanlış anlaşılmasın lütfen, fizik egzersizlerime her zaman devam.